Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/23034 K.2019/13387

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01.04.1986 tarihinden 01.04.2014 tarihine kadar ... Belediyesinde, 01.04.2014 tarihinden emekli olarak iş sözleşmesinin sona erdiği 02.02.2015 tarihine kadar ... Büyükşehir Belediyesi ... Genel Müdürlüğü bünyesinde belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını, önceki işyerinden ...

Genel Müdürlüğü bünyesine geçişinin işyeri devri esasına göre 6360 sayılı Yasa kapsamında gerçekleştiğini, emekli olduğunda 1986-2015 yılları arasındaki çalışmasından doğan 99.970,73 TL kıdem tazminatının ... tarafından ödendiğini, 01.04.1986-02.02.2015 tarihleri arasındaki çalışması sırasında hakettiği ancak son dönemde ...’da kullandığı dışında kullanmadığı ücretli izin sürelerinin belirlenmesi ve ücretinin ödenmesi amacıyla hem ... Belediye Başkanlığı'na hem de ...

Genel Müdürlüğü'ne başvurduğunu, ancak her iki kurumun da kullanılmayan izinlerine ilişkin ücret alacağını diğer kurumdan talep etmesi gerektiği yönünde cevaplar verdiğini, müvekkilinin toplam yıllık izninin hesabında yararlandığı toplu iş sözleşmelerinin dikkate alınması gerektiğini, ayrıca davalı yanın feshe bağlı alacaklardan sorumlu olduğunu ileri sürerek yıllık izin ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 6360 sayılı Onüç İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmialtı İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Hükmündeki Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun gereği ... Belediyesinden 01.04.2014 tarihinde devralınarak idarelerinin Su ve Kanal İşletme Dairesi Başkanlığı ...

Şube Müdürlüğü Teknik Uygulama biriminde su şebeke işçisi olarak görev alıp 02.02.2015 tarihinde tüm hakları ödenerek emekli olduğunu, 06.04.2015 tarihli dilekçesi ile geriye dönük kullanılmayan yıllık izin alacağını talep ettiğini, kendisine 09.04.2015 tarihli yazı ile idarelerine devrinin yapıldığı tarihten emekli olduğu tarihe kadar çalıştığı 10 aylık süre içinde 33 gün ücretli izin kullandığının ve 2014 yılında kullanmadığı izin süresinin bulunmadığının, devir öncesine ilişkin alacaklarını ...

Belediyesinden talep edebileceğinin bildirildiğini, belirttikleri nedenlerle davanın husumet yönünden reddinin gerektiğini, ayrıca Yıllık Ücretli İzin Yönetmeliğinin 20 nci maddesinde “İşveren; çalıştırdığı işçilerin izin durumlarını gösteren, örneği bu Yönetmeliğe ekli yıllık izin kayıt belgesini tutmak zorundadır.” denildiğini, devir esnasında ...

Belediyesince idarelerine verilen davacının özlük dosyasında bu belgelerin bir kısmının yer almadığını, yine yıllı izin formunda da görüleceği üzere davacının 2010 yılından itibaren yıllık izinlerini kullandığını ve ...

Belediyesinde çalıştığı dönemlerde izin kullanıp kullanmadığı hususunun ilgili belediyeden sorulmasını talep ettiklerini ayrıca davacının yıllık izin alacağına ilişkin talebinin zamanaşımına uğradığını, bu kadar uzun süre yıllık izin kullanılmadan çalışılmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğundan mahkemece bu hususun da araştırılması gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının yıllık izin ücretinin hesaplanması noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda davacı vekili, müvekkilinin 01.04.1986- 01.04.2014 tarihleri arasında ... Belediyesi'nde, 01.04.2014 tarihinden emekli olarak iş sözleşmesinin sona erdiği 02.02.2015 tarihine kadar da ... Büyükşehir Belediyesi ... Genel Müdürlüğü nezdinde çalıştığını ileri sürerek 1986 ila 2015 dönemi için yıllık izin ücretinin hüküm altına alınmasını talep etmiş, Mahkemece de davacının 6360 sayılı Yasa gereğince 01.04.2014 tarihinde davalı ... Genel Müdürlüğüne, işyeri devri kuralları çerçevesinde devredildiği, 02.02.2015 tarihinde de iş sözleşmesinin sona erdiği belirtilerek, 01.04.1986-02.02.2015 tarihleri arasındaki yıllık izin ücreti hüküm altına alınmıştır.

Öncelikle davacının imzalı izin formlarında gözüken izin sürelerinin hesaplamada mahsup edilmesi yerindedir. Ancak dava dilekçesinde davacının "Müvekkil işçi 01.04.1986- 02.02.2015 tarihleri arasında son dönemde ...'da kullandığı dışında izinlerini kullanamamıştır." beyanı dikkate alındığında davacının davalı nezdinde geçen çalışma süresinde izinlerinin bir kısmını kullandığı anlamı çıkmaktadır. Buna göre davacının davalı ... nezdinde 01.04.2014 tarihi itibari ile çalışmaya başladığı gözönüne alındığında; imzasız da olsa yıllık izin defterinde gözüken 30.06.2014, 08.10.2014 ve 21.01.2015 başlangıç tarihli izinlerinin de hesaplamada dikkate alınması gerekmektedir.

Sonuç: