Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/24152 K.2019/20846

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kurumun ... Şube Şefliğinde 27.12.2011-01.04.2014 tarihleri arasında seyyar görev emriyle çalıştığını belirterek, ödenmediğini iddia ettiği seyyar görev ve arazi tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Seyyar görev tazminatına hak kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacının seyyar görev tazminatı talep edebilmesinin yasal dayanağı davacının 02.12.2004 tarihinde üye olduğu Yol –İş Sendikası ile davalı kurum arasında akdedilen toplu iş sözleşmesinin 59. maddesi olup bu maddede “Yolluk ve seyyar görev tazminatı konusunda Harcırah Kanunu, Bütçe Kanunu ve ilgili mevzuat hükümleri uygulanır.” şeklinde düzenleme yer almaktadır.

6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun 39. maddesine göre “Resmi bir görevle memuriyet mahalli içinde bir yere gönderilenlere gündelik verilmez. Geçici bir görevle memuriyet mahalli dışındaki bir yere gönderilenlerden, buralarda ve yolda öğle (saat 13.00) ve akşam (saat 19.00) yemeği zamanlarından birini geçirenlere 1/3, ikisini geçirenlere 2/3 oranında ve geceyi de geçirenlere tam gündelik verilir.”

Aynı Kanunun 42. maddesi;

“Geçici bir görev ile başka bir yere gönderilenlere, görev mahalline varış tarihinden itibaren bu Kanuna göre verilen gündelikler:

a. Yurtiçinde bir yıllık dönem zarfında aynı yerde, aynı iş için ve aynı şahsa 180 günden fazla verilemez. İlk 90 gün için tam, takibeden 90 gün için 2/3 oranında ödenir.

b. Yurtdışında ilk 180 gün tam ve müteakip günler için 2/3 oranında ödenir.

Geçici görevlendirmelerde meydana gelecek ara vermeler bu müddetleri veya gündelik miktarını artırmaya neden olamaz.Gündelikleri 33 üncü maddenin (b) fıkrasına göre tespit edilenlerle, 50 nci maddede sayılanlar etüd ve inşaat maksadıyla arazi üzerinde bilfiil çalışan yüksek mühendis, mühendis, jeolog, fen memuru, desinatör, topograf ve bunlarla birlikte çalışmaları zorunlu bulunan diğer memur ve hizmetliler. Hükümeti temsilen uluslararası konferanslara katılanlar.

1402 sayılı Sıkıyönetim Kanununun 26 ncı maddesinin (b) bendindeki personelden sıkıyönetim süresince memuriyet mahalli dışında geçici olarak görevlendirilenler ile bunlardan sıkıyönetim mahkemelerinde görevlendirilenler (Bu mahkemelerin görevleri sona erinceye kadar) ve sıkıyönetim mahkemelerince verilmiş bulunan kararlara ilişkin olarak kanunları uyarınca Askeri Yargıtay Daireler Kurulu, Daireler ve Başsavcılığında görevlendirilecek tetkik hakimi,

Cumhuriyet savcısı ve savcı yardımcılarından (Bu görevleri sona erinceye kadar) hakkında bu madde hükmü uygulanmaz.” şeklinde olup Anılan Kanunun 49. maddesinde ise “Asli görevleri gereği memuriyet mahalli dışında ve belirli bir görev bölgesi (Merkez veya il kuruluşuna dahil birimlerde il sınırı, bölge şeklinde çalışan birimlerde bölge sınırı) içinde fiilen gezici olarak görev yapan memur ve hizmetlilere gündelik ve (Aşağıda unvanları sayılanlar hariç) yol masrafı ödenmez.

Bunlardan, Maliye ve Gümrük Bakanlığınca görev unvanları ile iş ve çalışma özellikleri uygun görülenlere; bu Bakanlıkça vize edilen cetvellere dayanılarak fiilen gezici görev yaptıkları günler için almakta oldukları aylık/kadro derecelerine göre müstehak oldukları yurtiçi gündeliklerinin üçte biri günlük tazminat olarak verilir.

Takip memuru, gezici sağlık memuru, ebe, orman muhafaza memuru, koruyucu, koruma memuru, posta dağıtıcısı, hat bakıcısı, tahsildar, gezici başöğretmen ve görev niteliklerinin bunlara benzerliği Maliye Bakanlığınca onaylanacak diğer memur ve hizmetlilerin yol masrafları mutat taşıt araçlarına fiilen ödedikleri miktarlar üzerinden karşılanır.” düzenlemesi yer almaktadır. Somut olayda; davacı işçi davalı kurumun ...

Şubesinde 27.12.2011-01.04.2014 tarihleri arasında seyyar görev emriyle çalıştığını iddia ederek bu döneme ilişkin seyyar görev tazminatı talebinde bulunmuş, davalı yan ise söz konusu talebin koşullarının oluşmadığını savunmuştur.

Dosya içeriğinden; davacının 27.12.2011-27.06.2012 tarihleri arasında 6 ay, 27.06.2012-27.12.2012 tarihleri arasında 6 ay, 27.12.2012-27.06.2013 tarihleri arasında 6 ay, 27.06.2013-27.09.2013 tarihleri arasında 3 ay, 27.09.2013-27.03.2014 tarihleri arasında 6 ay olmak üzere ... Şube Şefliğine geçici görevlendirildiği, geçici görevli olduğu 27.12.2011- 27.03.2014 tarihleri arasındaki bu dönemin başlangıcında öncelikle ...

Şube Şefliğine naklinin yapıldığı, 27.12.2011 tarihi öncesinde ve 27.03.2014 tarihi sonrasında da yine ... Şube Şefliğinde çalıştığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda; davacının görevlendirmesi yapılan dönemlerde görev yerinde ikamet etmesi de nazara alınarak bu tarihler için tam gün harcırahı ödenmesi gerektiği belirlenerek, 6245 Sayılı Harcırah Kanunu ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun ilgili hükümlerine göre yapılan hesaplama sonucunda davacının seyyar görev tazminatı almaya hak kazandığı yönünde hüküm kurulmuş ise de;

davalı yanca sunulan belgelerden davacının geçici olarak görevlendirildiği 27.12.2011 - 27.06.2012, 27.06.2012 - 27.12.2012, 27.12.2012 - 27.06.2013, 27.06.2013 - 27.09.2013 ve 27.09.2013 - 27.03.2014 tarihleri arasında kalifiye işçi pozisyonunda ve bina & mal bakımcısı görevinde çalıştığı ve geçici olarak görevlendirildiği bu dönemlerde de aynı görevi yürüttüğü görülmektedir.

Bu itibarla, davacı işçinin ifa ettiği görev itibariyle yasanın aradığı fiilen gezici olarak görev yapma şartını haiz olmadığı anlaşılmakla, mahkemece dava konusu talebin reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile kabulü yönünde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.