KÜNYE
(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi 2017/27494 E., 2020/8383 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Temmuz 2020
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava türü
- ALACAK
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin, davalı şirkete ait işyerinde şoför olarak 15/06/2007 tarihinden 09/01/2014 tarihine kadar çalıştığını ve iş sözleşmesine haklı olarak son verdiğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.
Davalı cevabının özeti:
Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi talep edilmiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Karar, davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacı dava dilekçesinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 107. maddesine göre belirsiz alacak davası açtığını bildirmiş ve kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ile ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece davanın belirsiz alacak davası olduğu dikkate alınmadan, kısmi dava olarak sonuçlandırılması yerinde değildir. Buna göre, dava edilen alacak kalemlerinin belirsiz alacak davasına konu olup olamayacakları tartışıldıktan sonra; belirsiz alacak davasına konu alacaklar bakımından ıslah zamanaşımı itirazı dikkate alınmadan hesaplama yapılmalı ve faiz başlangıç tarihi de dava tarihi olarak kabul edilmelidir. Bu hususun dikkate alınmaması hatalıdır.
.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2017/27494, K. 2020/8383, 1 Temmuz 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama