Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/37660 K.2017/18207

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti: Davacı, iş akdini ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile haklı olarak feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı Cevabının Özeti: Davalı, davacının istifa dilekçesi yazarak işten ayrıldığını ve başka bir alacağının da bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir. Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan ilk yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, kararın davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 23.05.2016 tarih, 2015/2280 E. 2016/10975 K. sayılı ilamı ile, mahkemece istifa dilekçesi hususunda yargılama esnasında hiç bir inceleme yapılmadığı, anlaşıldığından istifa dilekçesinin aslı getirtilerek,

davacı asilin istifa dilekçesi hususunda isticvap edilip, imza ve yazının inkar edilmesi durumunda bu hususta gerekli incelemelerin yapılarak irade fesadı iddiası varsa bu hususta tanıkların tekrar dinlenerek davacının "Ekim ayı maaşı dışında geri dönük hiçbir alacağım yoktur" şeklindeki yazılı beyanı değerlendirilerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği, mahkemece bu husus gözetilmeksizin iş akdinin feshi, kıdem tazminatı ile fazla mesai ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin alacağı konusunda eksik inceleme ile karar verilmiş olması nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin yıllık izin alacağı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada ilişkinin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Somut olayda, davalının sunduğu ve davacı tarafından yazıldığı iddia edilen belgelerden birinde “2007 yılı senelik iznimi kullandığımı beyan ederim.”, bir başka belgede “09.03.2011-17.03.2011 tarihleri arasında yıllık iznimi kullanmak üzere izne ayrılıyorum” ibareleri bulunmaktadır. Bu durumda söz konusu dilekçelerdeki yazı ve imzanın davacıya gösterilip, beyanı alındıktan ve gerekli incelemeler yapıldıktan sonra yıllık izin ücreti konusunda karar verilmesi gerekirken, söz konusu belgeler dikkate alınmadan eksik incelemeyle karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.