Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/38092 K.2017/18281

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli bir neden olmaksızın fesih edildiğini, fesih nedeninin fesih bildiriminde açık ve kesin olarak açıklanmadığını, feshin geçersiz ve haksız olduğunu belirterek iş sözleşmesinin feshinin geçersizliği ile işe iadesine ve sonuçlarına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davacının dönem dönem Üniversitenin birim amirleri ve müdürleri ile olumsuz tutum ve davranışlar içinde bulunduğunu, kendisinin sözlü ve yazılı olarak uyarıldığını, yapılan uyarılara rağmen davacının olumsuz davranışlarına devam ederek iş ilişkisini zedelediğini, buna bağlı olarak da davacının iş sözleşmesinin geçerli nedene dayanılarak feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece fesih sebebinin açık ve kesin bir şekilde belirtilmediği, feshin geçerli nedene dayanmadığı, feshin usul ve yasaya uygun bulunmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf:

İlk derece mahkemesinin kararına karşı davalı istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

Bölge Adliye Mahkemesince davaya konu fesih bildiriminde fesih gerekçesinin açıkça belirtilmediği, feshin geçerli nedenle yapıldığının ispatlanmadığı, davacının olumsuz davranışları nedeniyle savunmasının alınmadığı gerekçeleri ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesi kararını davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davalı işverence feshin geçerli nedene dayandığı kanıtlanmadığından, Mahkemece feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiş olması dosya içeriğine uygun olup, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4857 sayılı Yasanın 21. maddesinin birinci fıkrasında işe başlatmama tazminatının alt ve üst sınırları gösterilmiş olup; söz konusu tazminatın belirtilen sınırlar arasında işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre söz konusu tazminatın davacının altı aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesine karar verilmesi hatalıdır. Fesih nedenine ve davacının kıdemine göre davacının beş aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.