Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/8079 K.2017/11711

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde gişe memuru olarak çalıştığını, iş akdini evlilik nedeniyle feshettiğini, işyerinde çalışma saatlerinin 09: 00-18:00 arasında olmasına rağmen her gün akşam 20:30'a kadar çalıştığını, haftalık 12.5 saat fazla çalışma yaptığını ancak haklarının ödenmediğini beyan ederek ödenmeyen fazla çalışma ücreti alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacıyla yapılan iş sözleşmesinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğunun kararlaştırıldığını, işyerinde yoğun fazla çalışma yapılmadığını beyanla, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, alınan bilirkişi raporları doğrultusunda, davacının haftalık 5 saat fazla çalışma yaptığının tespiti ile talebin kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, fazla çalışma alacağının bulunup bulunmadığı konusundadır.

29.07.2008 tarihli iş sözleşmesinin 2. maddesinde fazla mesai ücretinin aylık ücrete dahil olduğu belirtilmiştir. Sözleşmelerde fazla mesai ücretinin aylık ücrete dahil olduğunun kabul edildiği durumlarda yıllık 270 saat fazla mesainin aylık ücret kapsamında olduğu kabul edilmektedir.

Dosya içeriğine göre, davacının haftalık 5 saat fazla çalışma yaptığı belirlenmiştir. Sözleşme gereği 270/12 = 22,5 saat aylık, 22,5/4 = 5,5 saat haftalık fazla çalışma ücrete dahil olduğundan davacının yıllık 270 saati aşan çalışması bulunmadığı anlaşılmakla davanın reddi gerekirken yazılı gerekçe ile yıllık 270 saatin ücrete dahil olduğu şeklindeki sözleşme hükmü dikkate alınmaksızın hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: