Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/8775 K.2017/23524

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davalı işyerinde 21.08.2010 - 04.10.2013 arasında çalıştığını, haksız olarak işten çıkarıldığını, son aylık ücretinin 2.000,00 TL olduğunu, haftanın 6 günü çalıştığını, fazla mesai yaptığını, genel tatillerde çalıştığını, alacaklarının ödenmediğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı, yıpranma tazminatı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının, 04.10.2013 tarihinde kasayı teslim etmeden ve işverene bilgi vermeden işten ayrıldığını ve bir daha işe dönmediğini, davacıya asgari ücret üzerinden ücret ödendiğini, davacının alacağının olmadığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı ve buna bağlı olarak hesaplanan işçilik alacakları konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Kanun maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

Somut olayda; davalı işyerinde çalışan davacı aylık ücretinin 2.000,00 TL olduğunu iddia etmiş, davalı işveren, ücretin sözleşme ile belirlendiğini, davacının hesabına yatırılan miktarın esas alınması gerektiğini savunmuştur. Davacı tanıkları, davacının ücretinin 2.000,00 TL olduğunu, davalı tanığı ise, davacının ücretini bilmediğini beyan etmiştir. Emsal ücret araştırmasına verilen cevaplarda; ...

Lokantacılar ve Gazinocular Odası, taraflar arasındaki anlaşmaya göre ücretin değiştiğini, ... Ticaret Odası, asgari ücretin %35 üzeri olabileceğini, Tek-Gıda Sendikası, 1.900,00 – 2.000,00 TL arası olabileceğini, Toleyis, 3.500,00 TL olabileceğini bildirmiştir. Davalının Türkiye İş Bankası’na hitaben yazdığı 15.04.2013 tarihli yazıda davacının 2.000,00 TL ücret aldığının bildirildiği görülmüştür.

Dosyaya getirtilen banka kayıtlarının incelenmesinde davacıya asgari ücret civarında maaş ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Buna göre davacının yaptığı işin niteliği, çalışma süresi ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde yapılan emsal ücret araştırmasına göre davacının ücretinin belirlenmesinde bir isabetsizlik yoktur.

Ancak bilirkişi raporunda davacının fazla mesai ve genel tatil alacağı hesaplaması yapılırken 01.07.2013–04.10.2013 arası alacaklarının, emsal ücret araştırmasına göre belirlenen ücret yerine hatalı olarak asgari ücret üzerinden hesaplandığı anlaşılmaktadır.

Davacının 01.07.2013–04.10.2013 arası fazla mesai ve genel tatil alacaklarının da belirlenen ücrete göre hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken hatalı hesaplamaya dayalı bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.