Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2018/2997 K.2018/11150

Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 09/04/2014 tarihli ve 2013/12083 esas, 2014/7485 karar sayılı kararıyla, aylık ücret miktarına yönelik uyuşmazlığın çözümünde emsal ücret araştırması yapılması ve yıllık izin ücreti alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekliliğiyle bozulmuştur.

Mahkemenin 17/12/2015 tarihli kararıyla, yıllık izin ücreti alacağına yönelik bozma sebebi bakımından bozma kararına direnilmesine; sair bozma sebebi bakımından ise bozma kararına uyulmasıyla davanın kabulüne karar verilmiştir. Söz konusu karar da davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07/02/2018 tarihli ve 2016/22-2095 esas, 2018/187 karar sayılı kararıyla, davalı vekilinin yıllık izin ücreti alacağı yönünden direnme kararına ilişkin temyiz itirazlarının kesinlik sebebiyle reddine; uyulan kısım yönünden ise davalı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Dairemize gönderilmesine karar verilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07/02/2018 tarihli ve 2016/22-2095 esas, 2018/187 karar sayılı kararıyla, dava dosyasının Dairemize gönderilmesi üzerine, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI