KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2019/6834 E., 2019/16822 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Eylül 2019
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava türü
- ALACAK
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılardan ... vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, müvekkilinin davalı işverene ait villada 01.11.1997 -17.04.2014 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, bayram tatili ücreti, hafta tatili ücreti, fazla çalışma ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir. Davalıların Cevap Özeti: Davalılar vekili, davanın reddini talep etmiştir. Temyiz: Kararı davacı ve davalılardan ... vekilleri temyiz etmiştir. Gerekçe:
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) hükmün kapsamı başlıklı 297/2. maddesinde. "Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. " düzenlenmesine yer verilmiştir.
Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, temyize konu kararın hüküm kısmının 4. bendinde kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin hüküm kurulan miktarlar üzerindeki kısmın reddine karar verilmişken 5. bentte fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmasına karar verilmiş, böylelikle yukarıda değinilen düzenlemelere aykırılılık oluşturulduğu görülmektedir. Karar bu yönüyle usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.
Öte yandan Mahkemece kabul edilen alacakların gerekçe kısmında denetime elverişli şekilde belirtilmemesi de hatalı olup bozma sebebidir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2019/6834, K. 2019/16822, 19 Eylül 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama