Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/10010 K.2016/9748

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın nakliyecilik yapan şikayetçi ...’nu arayarak ...den çeyiz eşyası taşıtmak üzere anlaştığı, şikayetçinin sanığı aracına alarak yola çıktığı, sanığın Kartal’da altın bilezik alacağını söyleyip araçtan indiği ve şikayetçiye beklemesini söylediği, biraz sonra geri dönüp altın almak için parasının yetmediğini söyleyerek eşyayı taşıdıktan sonra geri vermek üzere 70.00 TL istediği, şikayetçinin parayı verdiği, ancak beklemesine rağmen sanığın bir daha geri dönmediği iddia olunan olayda;

Sanığın savunması, şikayetçi beyanı, teşhis tutanağı ve tüm dosya kapsamından sanığın eşya taşıtma bahanesiyle irtibat kurduğu şikayetçiden para almak suretiyle haksız menfaat elde ettiği anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,