Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/10308 K.2016/9624

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın, katılandan müzik dinlemek için cep telefonu aldığı ve iade etmemek suretiyle güveni kötüye kullanmak suçunu işlediği iddia ve kabul olunan olayda;

1-) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12.06.2012 gün ve 2011/15-440E, 2012/229K sayılı kararında da belirtildiği gibi, sanığın müzik dinlemek için alıp kısa sürede iade edilmek üzere şikayetçi tarafından zilyedliği devredilmeksizin verilen cep telefonunu geri getirmemek suretiyle niteliğindeki eylemin TCK 141/1. maddesinde belirtilen hırsızlık suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) Kabule göre de ;

a-) Sanığın adli sicil kaydında bulunan 25.05.2012 kesinleşme tarihli Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 2011/718 E, 2012/460K sayılı sayılı kararının, 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 5219 sayılı Kanun'un 3-B maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK’nın 305/1. maddesi gereğince kesin hüküm niteliğinde olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, sanığın mükerrir sayılarak cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

b-) TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanmasının zorunluluğu,