Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/10532 K.2016/10500

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın özürlü çocuğuna yardım alabilmek için BİMER'e yaptığı başvuruyu bir şekilde öğrenen sanığın, katılanı arayarak kendisini doktor olarak tanıtıp, 5.000 TL nakit para yardımı yapacaklarını, ancak bunun için öncelikle 210 TL para havale etmesi gerektiğini söylediği, katılanın da buna inanarak 210 TL parayı PTT havalesi ile sanığın adına gönderdiği, ancak bir daha sanığa ulaşamadığı, sanığın bu surette hileli eylemlerle haksız menfaat temin etmek suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre mahkemenin suç vasfına ve sübuta yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olup, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin (b) bendine eklenen 6. alt bendi ile TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması ve bu düzenlemenin sanık lehine olması karşısında; söz konusu kanun değişikliğine göre, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Kabule göre de; TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanması zorunluluğu,