Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/13494 K.2015/1239

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın şikayetçinin evinin camını kırdığı ve sinkaflı sözler söyleyerek şikayetçiye hakaret ettiği iddia edilen olayda; şikayetçinin beyanı, tanık anlatımı, kolluk tutanakları ve dosyada bulunan diğer deliller dikkate alındığında, suç tarihinde sanığın alkollü bir vaziyette, daha öncesinden aralarında anlaşmazlık bulunan şikayetçinin evinin önüne gelerek giriş kapısının camını kırdığı, sinkaflı sözlerle şikayetçiye hakaret etmek suretiyle atılı suçların oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK’nın 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün