Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/13497 K.2015/1257

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıkların kalmış oldukları geçici koğuşta infaz koruma memurlarına sinirlenerek muhtelif malzemeleri yerde toplayıp iştirak halinde yakarak atılı suçu işlediklerinin iddia edildiği olayda,

Sanıkların eylemini, ceza evinde bulunan kamu mallarını yakmak sureti ile gerçekleştirmeleri karşısında TCK'nın 152/2-a maddesinde düzenlenen nitelikli halin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

1)Sanıklar ... hakkında yapılan temyiz itirazlarının incelemesinde;

Tüm aşamalarda verdikleri ve tanıklar tarafından desteklenen ifadelerinde; ...'un talimatı ile malzemeleri yere topladıklarını , ancak o'nun yakacağını düşünmediklerini, eylemi ...'un tek başına gerçekleştirdiğini, kendilerinin bilakis söndürmeye çalıştıklarını söyledikleri, sanık ...'un da; eşyaları kendisinin yaktığını, sanıklar ...'in ''yakmayalım'' diyerek kendisine engel olmaya çalıştıklarını ifade etmesi karşısında, ''kuşkudan sanık yararlanır'' ilkesi dikkate alınarak; sanıklar ...'in beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden delillerin takdir ve değerlendirilmesinde yanılgıya düşülmek suretiyle yazılı şekilde mahkumiyetlerine hükmolunması,

2) Sanık .. hakkında yapılan temyiz itirazının incelemesinde,

Sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

Söz konusu eylemi gerçekleştirdiği suç tarihinden sonra; 28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152/1 maddesinde yapılan değişikliğe göre, öngörülecek ceza miktarının üst sınırının altı yıldan dört yıla indirilmesi ve sanık hakkında hüküm kurulurken alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tertip edilmesi karşısında söz konusu kanun değişikliğine göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,