Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/13512 K.2015/1144

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Evlat edinilen sanık ...’un evlat edinen ...’a ve üvey annesi ...’a karşı miras meselesinden ötürü çıkan tartışma esnasında odanın camlarını kırmak suretiyle mala zarar verme suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/2 fıkrası hükmünde açıkça suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu cezanın artık adlî para cezasına çevrilemeyeceği yazılı olmasına karşın, 151/1 fıkrasına ilişkin uygulamada seçimlik yaptırımlardan hapis cezası tercih edildikten sonra 50/1-a bendi uyarınca adli para cezasına çevrilmiş olması, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın, şikayetçi ...’un evlat edindiği çocuğu olduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun şahsi cezasızlık hallerini düzenleyen 167/1-b maddesi kapsamında, sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/4-b maddesi uyarınca, ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken, hatalı uygulama sonucu mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) Sanığın duruşmada katılanın zararını gidermiş olduğunu ifade etmesine karşın, bu konuda şikayetçinin ifadesine başvurulmayarak eksik araştırmayla karar verilmesi,

b) Hüküm fıkrasında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 232/6 fıkrası uyarınca kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği ifade edildiği halde, mala zarar verme suçu bakımından kurulan hükmün kesin olduğu ifade edilmek suretiyle hatalı hüküm kurulması,