Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/13930 K.2015/5947

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın, tebliğ edildiği 14/03/2012 tarihinde sanığın cezaevinde bulunduğu ve tebliğe ilişkin işlemlerin 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 19. maddesine uygun olmadığının anlaşılması karşısında, öğrenme üzerine yapılan 28.03.2012 tarihli temyiz isteminin yasal süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

1-Sanık hakkında hakaret ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık hakkında tehdit suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesine gelince;

Suç tarihinde sanığın eski kayınpederi olan müştekinin evine gelerek ölümle tehdit ettiği kolluk tutanakları, şikayetçi beyanı ile tüm dosya kapsamından anlaşıldığından tehdit suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,