Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/13941 K.2015/6237

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Katılan vekilinin sanık S.. M..'nın, diğer sanıklar H.. Ö.., Ü.. Ö..'e yönelik gerçekleştirdiği hakaret ve tehdit suçlarından verilen beraat hükümleri ile sanık Ü.. Ö.. hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik yaptığı temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Atılı suçlardan doğrudan zarar görmeyen M.. M..nün bu suçlara ilişkin davalara katılamaya hak ve yetkisi bulunmadığı gözetilmeden verilen katılma kararı hukuken geçersiz ve yok hükmünde olup temyiz hakkı vermeyeceğinden M.. M.. vekilinin anılan suçlardan kurulan hükümlere yönelik temyiz taleplerinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Katılan M.. M.. vekilinin sanık H.. Ö.. hakkında kamu malına zarar verme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz talebi ile sanık Ü.. Ö..'in, hakkında kamu malına zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Olay tarihinde eşe yönelik kasten yaralama suçunun işlendiğinin ihbarı üzerine olay yerine gelen emniyet ekiplerinin olaya müdahalede bulunarak suç failini yakalayıp adli işlemlerin yapılması amacıyla karakola götürdükleri sırada mağdurun yakınları olan sanıkların, ekip aracını yumruklamak suretiyle ve görgü tespit tutanağında belirlendiği şekilde kamu malına zarar verdiklerinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanıkların savunmalarına, görgü tespit ve olay tutanağına, tanık anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanık H.. Ö..'in, üzerine atılı kamu malına zarar verme suçunu işlediği hususunda soyut iddiadan başkaca, somut ve kesin bir delil elde edilememesi karşısında, kuşkudan sanık yararlanır ilkesi dikkate alınarak; adı belirtilen sanığın beraatine dair kabul ile sanık Ü.. Ö..'in sabit görülen eyleminin kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.