KÜNYE
23. Ceza Dairesi 2015/2708 E., 2015/3424 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Temmuz 2015
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suç
- Dolandırıcılık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
323 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Müştekinin yanında çalışan suça sürüklenen çocuğun müştekiye sipariş geldiğini, siparişi götüreceğini ve 100TL üzeri para iadesi yapacağını söyleyerek müştekiden 93TL parayı ve kendisine siparişleri teslim nedeniyle tahsis edilen motoru alarak gittiği anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Karar tarihi itibariyle suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını doldurduğu ve alkollü yerlere gidebileceği dikkate alındığında tebliğnamedeki tedbirin yaptırım etkisinin işlevsizleştirldiği yönündeki görüşe iştirak edilmemiştir.
Hizmet sözleşmesinden kaynaklanan güven ilişkisinin bir yansıması olarak, siparişlerin zamanında müşterilere ulaştırılması için suça sürüklenen çocuğun kullanımına tahsis edilen, olay günü sözde müşteri siparişini götüreceğini beyanla motosikletle işyerinden uzaklaşan, motosiklete zarar vererek terk eden suça sürüklenen çocuğun fiilinin ayrıca hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğunun kabul edilmemiş olması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 27 gün olarak tayin edilmesi,
Yargıtay 23. Ceza Dairesi, E. 2015/2708, K. 2015/3424, 9 Temmuz 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama