Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/2733 K.2015/4522

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Elektrik A.Ş.'nin Çankaya tahsilat şubesinde eşantiyon kalem dağıtıp, görevlilerle samimi sohbetler ederek güven telkin eden sanığın, veznedar olarak işe yeni başlayan şikayetçiye, işyeri için para bozduracağını söyleyerek 14.000 TL parayı alıp, işyerinde unuttuğunu söylediği 100 TL'lik banknotlardan oluşan tam parayı güvenliğe vereceğinden bahisle tahsilat bürosundan ayrıldığı ve ortadan kaybolduğu somut olayda sanığın hileli yollarla kendisine haksız kazanç sağladığı anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Adli sicil kaydına göre, Ankara 11. Asliye Ceza Mahkemesi 2002/345-642 E-K.sayılı kararın tekerrüre esas olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

TCK’nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp yerine, “TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkilerinin koşullu salıverilme tarihine,