Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/2804 K.2016/419

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık Fatih'in, satış elemanı olarak çalıştığı mağazada kendisine teslim edilen mağaza anahtarını aynı yerde çalışan ve temyiz talebinde bulunmayan diğer sanık Murat'a verdiği, sanık Murat'ın, beraat eden sanık Esma ile birlikte giderek mağazadan bir miktar para ve kıyafet aldıkları, sanık Fatih'in daha sonra kendisinde bulunan eşyaları iade ettiği ve bu suretle, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği kabul edilen olayda;

Sanığın işten tek taraflı olarak ayrılması nedeniyle anahtarı aynı yerde çalışan sanık Murat'a teslim etmiş olduğu ve iade ettiği eşyanın sanık Murat tarafından kendisine verilmiş olduğuna ilişkin savunmasının aksini ispat edecek delil elde edilememesi karşısında, atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden dosya kapsamına uygun olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,