Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/3146 K.2015/4810

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın çalışmak için düzenli bir iş aradığı sırada tanıştığı sanığın, kendisini ... adliyesinde savcı şoförü olarak tanıtıp adliyeye işçi alınacağını, bu konuda yardımcı olabileceğini söyleyip katılandan gerekli evraklarla birlikte dosya masrafı adı altında 370 TL para aldığı, bir süre sonra sanığın bu kez 200 TL para istemesi üzerine katılanın bu parayı da verdiği ancak sanığın herhangi bir işle ilgili müracaatının olmadığının anlaşıldığı ve bu şekilde hileli hareketlerle menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık ve katılan beyanları, fotoğraf teşhis tutanağı ile tüm dosya kapsamına göre mahkemenin mahkumiyet kararına ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın, aynı suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda 370 TL ve 200 TL olmak üzere birden fazla kez katılandan menfaat temin etmiş olması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi Kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmasa da, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde tayin edilmesi,