Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/330 K.2015/1403

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, mağdurun yanına gelerek acil paraya ihtiyacı olduğunu, bu nedenle cep telefonunu satmak istediğini belirterek üzerinde bulunan ancak gerçekte maket olan cep telefonunu gösterdiği, bu şekilde güven oluşturduktan sonra takas teklifinde bulunarak mağdurdan cep telefonunu ve üzerine de 50 TL fark vermesini talep ettiği, mağdurun da bunu kabul etmesi üzerine cep telefonunu ve 40 TL parasını alarak uzaklaştığı, bu şekilde üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, mağdur beyanı ile tüm dosya kapsamına göre dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,