Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/3743 K.2015/6171

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın katılanla internet vasıtasıyla iletişim kurduğu, kendisini yurt dışı firmasının temsilcisi olarak tanıttığı, çikolata kaplama makinesi alımı için Bankong'ta şirket yetkilileri ile toplantı ayarladığını söyleyerek uçak bileti, otel parasını ödettiği, eşi hesabına 790 TL havale çıkarttığı, birlikte yurt dışına çıktıkları, katılana tercümanlık yaptığı, havaalanında katılandan 300 USD parayı harçlık olarak aldığı, daha sonra cep telefonunu kaybettiğinden bahisle 300 USD borç adı altında para aldığı, şirket yetkililerinin işleri nedeniyle yarın geleceğini söyleyip, ertesi günü lobide buluşmak üzere sözleşmelerine rağmen gelmediği, bu şekilde sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda;

Sanığın savunması, katılan beyanı, mail yazışmaları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın katılanı yurt dışında bulunan firma temsilcisi olarak tanıtıp, çikolata makinesi satmak üzere yurt dışına gitmeye ikna ettiği, kendisini gerçekte temsilcisi bulunmadığı yurt dışı firmasının temsilcisi gibi tanıtıp hileli davranışlarla farklı tarihlerde katılandan para almak suretiyle menfaat temin ettiği anlaşıldığından sanık hakkında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın dosya kapsamına göre, bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda katılana karşı aynı suçu birden fazla işlemesi nedeniyle TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.