Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/4451 K.2015/8291

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar U.. K.., A.. İ.. ve temyiz dışı sanık B.. Y..'in mağdur H.. Y.. ve şikâyetçi K..

Y..’a ait kömür ocağına gittikleri, 15 ton kömür almak istediklerini söyledikleri, kendilerine kömür parasını kantarda ödemeleri gerektiğini söylendiği, sanıkların da bunu kabul ettikleri, kömürün kantarda tartılarak gösterdikleri yere döküldüğü, kömür boşaltıldıktan sonra sanık B..'in paranın kantarda ödeneceğini söylediği, dara için kantara gelindiği, kamyonun tartıldığı, şikâyetçi K..’in sanığa 3.600 TL ödemesi gerektiğini söylediği, sanık B..'in kendisinde para olmadığını, diğer sanık U..'un birazdan para getireceğini söylediği,

15-20 dakika sonra gelen sanık U..'un şikâyetçiye parasının olmadığını, şu an ödeme yapamayacağını, birkaç saat müsaade etmesi gerektiğini ve bu arada para bulacağını söylediği, şikâyetçinin bunu kabul etmemesi üzerine sanık U..’un bu kez senet vermeyi teklif ettiği, bu sırada mağdur H..’in, şikâyetçi K..’e “bunlar dolandırıcı seni oyalıyorlar, çabuk kömürün başına git” demesi üzerine şikâyetçinin derhal kömürün döküldüğü yere gittiğinde 4-5 ton kömürün eksik olduğunu gördüğü, şikâyetçinin mevcut kömürleri geri yükleyip işyerine getirdiği,

eksik olan 4-5 ton civarındaki kömürü de daha sonra kendi çabaları ile yaptığı araştırma sonunda başka bir yerde bulduğu, böylece sanıkların eylem ve fikir birliği içerisinde ödeme niyetleri olmadığı halde peşin ödeme görüntüsü altında kömürü istedikleri yere döktürdükten sonra ödeme yapmamak biçiminde hileli davranışlarla mağdur ve şikâyetçiyi aldatıp kendilerine haksız yarar sağladıkları anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.