Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/4660 K.2015/7097

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın, sanık A.. tarafından sözde evlendirme vaadi ile D.. isimli meçhul sanıkla görüştürüldüğü ve A..'e bir miktar para verdiği, akabinde kuyumcu dükkanına gidip altın aldıkları, sonrasında D.. isimli bayan ile katılanın yalnız kaldığı ve D..'nın bir bahane bulmak suretiyle katılanını yanından ayrıldığı ve dönmediği, bu suretle sanığın haksız menfaat temin ettiği iddia edilen olayda;

Tüm dosya kapsamına göre; sanığın, en başından beri evlendirme niyeti taşımamasına rağmen katılanı bu duruma inandırıp menfaat temin etmek şeklindeki eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

2)Tayin olunan kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırıma çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddesinin kararda gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,