Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/4779 K.2015/7235

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık H.. E..’ın suç tarihinde .. İli, .. İlçesi, .. Caddesi üzerinde bulunan parkta oturmakta olan şikâyetçi H..

T..’in yanına yaklaşarak üzerinde polis amblemi ve büyük harflerle polis yazısı bulunan ve görünüşü itibariyle polis kimlik kartına benzeyen bir belgeyi adı geçen şikâyetçiye gösterdiği ve “polis olduğunu, bir cinayet olayı ile ilgili araştırma yaptığını, kendisinin cinayeti gerçekleştiren kişinin eşkaline benzediğini” söyleyerek şikayetçiden nüfus cüzdanını ve cep telefonunu istediği,

sanığın bu sözleri üzerine panikleyen şikayetçinin cep telefonunu ve içerisinde nüfus cüzdanının da bulunduğu cüzdanını sanığa teslim ettiği, bilahare şikayetçiden almış olduğu cüzdanı iade eden sanığın şikayetçiye “buradan ayrılma, birileri seni gözetliyor, ayrılman halinde suçlu durumuna düşersin” diyerek olay mahallinden uzaklaştığı, sanığın olay yerinden ayrılmasını müteakip cüzdanını kontrol eden şikayetçinin cüzdanında bulunan 300 TL parasının sanık tarafından alındığını tespit ettiği,

bu şekilde hileli hareketlerle şikayetçiye ait 300 TL para ve bir adet cep telefonunu alarak kendisine haksız menfaat temin eden sanığın üzerine atılı “dolandırıcılık” suçunu işlediğinin iddia edildiği somut olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

1- Sanığın kendini polis olarak tanıtıp, sözde bir cinayet olayının failine benzediğinden bahisle şikayetçiden 300 TL para ve bir adet cep telefonunu almaktan ibaret eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/2-f maddesinde düzenlenen “nitelikli hırsızlık” suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülmek suretiyle aynı Kanun'un 157/1 maddesinde düzenlenen “dolandırıcılık” suçundan hüküm kurulması,

2- Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkûmiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,