Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/6059 K.2016/3121

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Başkası adına kayıtlı bulunan cep telefonu hattı ile katılanın telefonunu arayarak katılana Vali yardımcısı olarak görev yaptığını, bir öğrencinin kör olduğunu, tedavi görmesi gerektiğini ve tedavisi için de 10.000 Avro gerektiğini söyleyerek katılandan yardım bahanesiyle banka hesabına havale ile 500 TL alan sanığın, dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia olunduğu olayda; sanığın, söz ve davranışlarıyla katılanda güven tesis ettikten sonra hileli ve aldatıcı hareketlerle kendisine haksız yarar sağladığından eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7. maddeleri gereğince mükerrirler hakkındaki infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen ve Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık vasisinin

yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/06/2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,