Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/6715 K.2016/1097

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, emlakçı olması nedeniyle tanıştığı katılanın işyerine geldiği, kendi telefonunda bir problem olduğunu, banka ile görüşme yapması gerektiğini söyleyerek katılana ait Nokia 3220 marka cep telefonunu görüşme yapıp kendisine iade edeceğinden bahisle istediği, arama yaparken dışarı çıktığı, cep telefonunu alarak uzaklaştığı bu şekilde güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, katılandan bir telefon görüşmesi yapıp iade etmek üzere aldığı cep telefonunu geri vermeyerek uzaklaşması şeklinde sübut bulan eylemi, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12/06/2012 tarih ve 2011/15-440 esas, 2012/229 sayılı kararında da belirtildiği üzere, zilyetliğin devredilmemiş olması nedeniyle TCK'nın 141/1. maddesinde öngörülen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 10 gün olarak tayin edilmesi,

2-Hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Adli para cezasının 250,00 TL yerine yazım hatası sonucu infazda terettüt oluşturacak şekilde 250.000 TL olarak belirlenmesi,