KÜNYE
23. Ceza Dairesi 2015/7102 E., 2016/1284 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Şubat 2016
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Güveni kötüye kullanma
- Hüküm
- TCK'nın 155/1, 62 ve 52/2 maddelerince 5 ay hapis cezası ve 400 TL adli para cezası ayrıca TCK'nın 53/1 maddesi (2 defa ayrı ayrı
Karar Metni
284 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
... Özel Güvenlik Hiz. Ltd. Şti. isimli şirkette çalışmakta olan sanığın, olay tarihinde kursiyer olan katılanlardan yaka kartı çıkartılması için Maliyeye yatırılması gereken 350 TL'yi aldığı, ancak bu ücreti Maliyeye yatırmamak suretiyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği kabul edilen somut olayda, katılan anlatımları, belge suretleri ve tüm dosya kapsamına göre sanığın eyleminin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-Sanığın, aynı hukuki ilişki içerisinde aynı anda tek eylemle katılanlardan para aldığının anlaşılması karşısında 43/2-1 maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerekirken her katılan için ayrı ayrı hüküm kurulması,
2-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde
mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 24 gün olarak tayin edilmesi,
3-Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/85 sayılı iptal kararı uyarınca TCK 53 ile ilgili uygulamanın yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması hususu
Yargıtay 23. Ceza Dairesi, E. 2015/7102, K. 2016/1284, 15 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama