Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/8532 K.2016/6357

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Olay tarihinde katılan ...'in ... marka aracını internet aracılığı ile satış ilanı verdiği, ilanı gören sanık ...'nin katılanı arayarak aracı almak istediğini söylediği, bunun üzerine katılanın ...'ya geldiği,

sanıklarla buluştuğu, sanık ...'in polis memuru olduğunu söyleyerek polis sandığından kredi çekmek üzere aracı alacağını ifade ederek birlikte polis sandığına giderek kredi şartlarını öğrendikleri, araç alımından sonra doğrudan kredi verilebileceğinin çalışan tarafından ifade edilmesi üzerine katılanın aracın ücretinin kredi çekilerek ödeneceği düşüncesiyle noter aracılığı ile aracın devrini sanık ...'a yaptığı, ancak daha sonra sanık ...'in kredi çekme girişiminde bulunmayarak katılanı sürekli olarak oyaladığı, her iki sanık tarafından bono verildiği,

ancak sanıkların maddi malvarlıklarının bulunmadığı gibi benzer çok sayıda olayın sanıklar tarafından birlikte işlendiği, iddia ve kabul edilen olayda, katılan anlatımı, tanık beyanı, araç satış sözleşme sureti ve tüm dosya kapsamına göre sanıkların birlikte hareket etmek suretiyle polis sandığından kredi çekileceği vaadiyle katılanın aracını sanık ...'in üzerine devir işlemi tamamlandıktan sonra tahsili mümkün olmayan bonoyu vererek katılanı oyaladıkları ve bu surette hile yolu ile haksız menfaat edindiklerinin anlaşılması karşısında eylemlerinin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53 maddesi ile ilgili hak yoksunluklarının Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/85 sayılı iptal kararı çerçevesinde uygulamasının infaz sırasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 100 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "100 GÜN" ve "2.000 TL" ibarelerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 GÜN" ve "100 TL" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,