Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/8849 K.2016/7650

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçi ...'ün Marmaris ilçe merkezinde restorant işlettiği, olay tarihinde sanığın şikayetçinin iş yerine gelerek yemek siparişi verdiği, bu esnada şikayetçiye yurt dışında işçi olarak çalıştığını, ailesi ile birlikte tatile geldiğini, yanında Türk parası olmadığını ve hesabı İsviçre frankı ile ödeyeceğini beyan ederek İsviçre frankı olduğunu söylediği bir adet banknotu şikayetçiye verdiği,

şikayetçinin internetten paranın kurunun 1.8622 TL olduğunu öğrenip söz konusu parayı TL'ye çevirerek 130,00 TL yemek parasını alıp 770,00 TL'yi sanığa verdiğini, sanık iş yerinden ayrıldıktan sonra şikayetçi kontrol ettiğinde paranın İsviçre frankı değil, kuru 0.24521 TL olan isveç kronu olduğunu gördüğü, bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği tüm dosya kapsamından anlaşıldığından mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulamasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmekle beraber TCK’nın 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette

bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, ayrıca gün adli para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddesinin yazılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp yerine, “TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkilerinin koşullu salıverilme tarihine,