Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/8984 K.2016/7699

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ceza İnfaz kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığa, gerekçeli karar, 30/07/2012 tarihinde Tebligat Kanunun 35. maddesine göre yapılmış ise de; yapılan tebligatın geçersiz olması nedeniyle sanığın, öğrenme tarihinden itibaren hükmü süresinde temyiz ettiği kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın, katılan ...'ın çalıştığı taksi durağını arayarak, Özel Yücelen Hastanesinde doktor olduğunu, işhanının önüne gitmesini, burada kendisini bekleyen kişiden bir fatura alıp bu şahsa 60 TL vermesini, daha sonra aldığı faturayı kendisine getirdiğinde taksi parası ile birlikte borcunu ödeyeceğini söyleyerek katılandan 60 TL aldığı, yine sanığın benzer şekilde , taksi şoförü olan diğer katılanı da arayıp kendisini avukat Metin olarak tanıtarak işhanının önünden alacağı evrakı cezaevine getirmesini, bu kişiye de 60 TL vermesini, evrakı kendisine getirdiğinde parayı ödeyeceğini söyleyerek ondan da 60 TL aldığı anlaşıldığından her iki katılana yönelik dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkındaki Bursa 13. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2007/381 Esas, 2009/301 Karar sayılı erteli cezanın çektirilip çektirilmeyeceği hususunda mahkemesine ihbarda bulunulması ile yetinilmesi gerekirken, sanığın erteli cezasının TCK'nın 57/1 maddesi uyarınca aynen infazına karar verilmesi,