Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2016/1723 K.2016/7891

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesinde; tebligatın bilinen en son adresine yapılacağının, eğer bilinen en son adreste tebligat yapılamaması halinde adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresine tebligat yapılacağının öngörülmesine rağmen, sanık ...'in yargılama aşamasındaki sorgusunda belirttiği bilinen son adresine usulüne uygun tebligatın yapılmadığının anlaşılması karşısında; sanığın, hakkında verilen mahkumiyet hükümlerini öğrenme üzerine ve süresi içerisinde temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıkların, iştirak iradesi içerisinde hareket ederek, tek başına yaşadığını bildikleri katılan ...'ye ait taşınmazlara, haksız bir şekilde sahip olabilmek için önce adı belirtilen katılana, Milli İstihbarat Teşkilatı'nda çalıştıklarını ve kendisini korumakla görevli olduklarına dair yalan söyleyerek bu duruma inanan katılanda güven oluşturup rahatça girebildikleri ikametinden katılana ait nüfus cüzdanını ele geçirdikten sonra katılan adına düzenlenen; ancak üzerinde başka bir kişinin resminin bulunduğu ve tamamen sahte olduğu belirlenen nüfus cüzdanını kullanmak suretiyle katılan adına 05/06/2012 tarihli sahte sağlık kurulu raporu aldıktan sonra katılanın, taşınmazlarına ait satış yetkilerini sanık ...'e devrini içeren suça konu sahte vekaletnameyi

(06.06.2012 tarihli, 11868 yevmiye numaralı olan ve Konya 2. Noterliğinde düzenlendiği görünen) düzenledikleri, sanık ...'in, satış yetkisi bu şekilde kendisine geçen taşınmazı, Keçiören Tapu Müdürlüğünde, 11.06.2012 tarih, 23549 yevmiye numaralı satış işlemi ile 50.000 TL bedelle, Öz Ulus İnşaat Emlak Taahhüt Sanayi ve Ticaret Limited Şirketine devretikleri, ayrıca bu eylemin öncesinde sanıkların, aynı vekaletnameyi kullanarak 07.06.2012 tarihinde, Pursaklar Tapu Müdürlüğüne katılana ait taşınmazı satmak amacıyla başvuruda bulundukları;

ancak anılan Tapu Müdürlüğü Yetkilileri tarafından katılanın bizzat görülmesi ve dinlenmesi gerektiği belirtilerek satış işleminin yapılamadığından söz konusu eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı, bu şekilde sanıkların, sahtecilik ve kamu kurumunu aracı kılmak suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanıkların savunmalarına, katılan ve tanıkların beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanıkların, sabit görülen eylemlerinin nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 158/1.d maddesinde; kamu kurum ve kuruluşlarının aracı kılınması suretiyle dolandırıcılık suçunun yaptırımının ''iki yıldan yedi yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası'' olarak gösterilmesi karşısında; sanıklar hakklarında adli para cezasına da hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden sadece hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.