Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2016/1964 K.2016/3108

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde fatura sırasında bekleyen şikâyetçinin yanına gelerek; “cenazesi olduğunu, bunun için 5.000-6.000 TL hayır dağıtacağını” söylediği ve bu parayı şikâyetçiye vermeyi teklif ettiği, şikâyetçinin bu teklifi kabul ettiği, ancak sanığın parayı vermek yerine şikâyetçiye “cenazenin naklinin gerektiğini, bunun için para lazım olduğunu, üzerinde para olup olmadığını” sorduğu, şikâyetçinin üzerinde 850 TL olduğunu söylemesi üzerine sanığın bu parayı ödünç olarak istediği ve cenazenin naklinden sonra bu parayı ve yardım olarak vermeyi önerdiği parayı şikâyetçiye verebileceğini söylediği,

sanığın bu sözlerine inanan şikâyetçinin o sırada üzerinde bulunan 850 TL parayı sanığa teslim ettiği, sanığın şikâyetçiden aldığı para ile oradan ayrıldığı ve bir daha da geri dönmediği şeklinde geçekleştiği anlaşılan somut olayda; sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 158/1-a maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi yerine, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,