KÜNYE
23. Ceza Dairesi 2016/3736 E., 2016/2385 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Mart 2016
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik
- Hüküm
- 1-Resmi belgede sahtecilik suçundan 765 sayılı TCK'nın 342/1, 5237 sayılı TCK'nın 51. maddeleri gereği 2 yıl hapis cezasının ertelenmesi,
Karar Metni
282 kelime·1 dk okuma
2-Dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 158/1-e, 51, 52 maddeleri gereği 2 yıl hapis cezasının ertelenmesi.
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde; “daireler arasında işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir.” , (b) bendinde de; “çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir.” hükmüne yer verilmiştir.
Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.
19/01/2015 tarih ve 2015/8 tarihli Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu kararına göre, tebliğname tarihi 28/06/2014 tarihinden sonra olan dosyalarda, görev hususunda mahkemenin kabulünün dikkate alınacağı belirtildiğinden incelenen dosya içeriğine göre, mahkemenin kabulünde anlatılan ve uygulama maddeleri gösterilen "resmi belgede sahtecilik" suçunun cezası suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nın 342/1. maddesinde iki yıldan sekiz yıla kadar hapis; "nitelikli dolandırıcılık" suçunun cezası ise 5237 sayılı Kanun'un 158/1-e. maddesi uyarınca iki yıldan yedi yıla kadar hapis cezasından ibaret olduğu gözetildiğinde;
Yargıtay 23. Ceza Dairesi, E. 2016/3736, K. 2016/2385, 3 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama