Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2016/9172 K.2016/10450

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın muhasebe bürosunda çalışan şikayetçi...'in kendisine verilen 7.500 TL’yi hesaba yatırmak için bankaya gittiği, bankanın ikinci katına çıkarken sanığın şikayetçinin arkasından seslendiği, muhasebe bürosunda çalışan ... ve katılanın isimlerini telaffuz edip şikayetçinin güvenini kazandığı, ...'ın kendisini arayıp aramadığını sorduğu, telefonda muhasebe bürosu ile konuşuyor izlenimi verdiği ve şikayetçinin başka bir yere gidip çek ve para alması gerektiğinin kendisine iletildiğini belirtip şikayetçinin üzerinde bulunan parayı da kendisinin bankaya yatıracağını söylediği, şikayetçiden parayı aldığı ve ayrıldığı iddia olunan olayda;

Sanığın savunmaları, katılan, şikayetçi ve tanık beyanı, teşhis işlemi, kamera görüntüleri ve tüm dosya kapsamından sanığın hileli hareketlerle haksız menfaat elde ettiği anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine eklenen 6. alt bendi ile TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması ve bu düzenlemenin sanık lehine olması karşısında; söz konusu kanun değişikliğine göre, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,