Yargıtay 23. Hukuk Dairesi E.2013/4088 K.2013/7329

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı yüklenicinin, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2003/666 esas ve 2003/542 karar sayılı kesinleşen ilamı gereğince, davacı arsa sahibi hakkında ilamlı takip başlattığını, davacının bu icra dosyasına ödeme yaparak, dosyanın infaz edildiğini ancak takibin dolar alacağının TL karşılığı belirtilmediğinden iptal edildiğini, bunun üzerine davalının yeni bir takip yaparak kalan alacağını istediğini, davalının ilk takipte fiili ödeme tarihindeki kur üzerinden alacağını tahsil ettiğini, borcun kalmadığını, ikinci takibin haksız, mükerrer olduğunu ileri sürerek, borçlu olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ilk takip iptal edilince bu kez alacak TL'ye çevrilerek ve daha önce yapılan ödeme mahsup edilerek takip yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamı doğrultusunda alınan bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine ve ileri sürülen temyiz nedenlerine göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2)Davada borçlu olunmadığı kabul edilen alacak miktarı üzerinden alınması gereken harç miktarı 14.207,58 TL olduğu halde, mahkemece daha fazlasının hüküm altına alınması usul ve yasaya aykırı olmuştur. Mahkeme kararının, bu nedenle bozulması gerekir ise de yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK'nın 438/VII. gereğince düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.