KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2013/8866 E., 2014/2479 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Nisan 2014
- Mahkemesi
- İzmir 1. Sulh Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 10/02/2010
- Numarası
- 2009/1127-2010/140
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı şirket temsilcisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
-K A R A R-
Davacı vekili, davalının müvekkiline mesleki yeterlik eğitimi için gönderdiği kursiyerlerin eğitim bedeli olan 2.000,00 TL'yi ödemediği, gönderilen faturaya da itiraz etmediğini, alacağın tahsili için başlattıkları icra takibine de haksız yere itiraz ederek takibin durmasına neden olduğunu ileri sürerek, vaki itirazın iptaliyle, takibin devamına ve %40 icra inkâr tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı temsilcisi, SRC eğitimi için davacı şirkete yönlendirme yaptıklarını, toplu müracaatlarda yönlendirme yaptıkları şahısların eğitim ücretini davacıya ödediklerini, ancak takip konusu alacağın kaynağı olan 8 kişinin münferiden davacı şirkete yönlendirildiğini ve eğitim ücretlerinin davacıya ödeneceğine dair bir taahhütleri olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece; iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davalı şirketin davacıya SRC eğitimi için yönlendirdiği şahısların eğitim ücretini davacı şirkete ödemek zorunda olduğu, keza davacı şirketin tanzim ettiği takibe konu faturaya da davalının itirazının olmadığı, ancak takip tarihinden evvel davalı temerrüde düşürülmediğinden faizin takip tarihinden itibaren başlatılması gerektiği belirtilerek, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı temsilcisi temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı temsilcisinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2013/8866, K. 2014/2479, 1 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama