KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2014/3466 E., 2015/1346 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Mart 2015
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
264 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı arasında 15.04.2009 tarihinde hizmet alımına ilişkin sözleşme imzalandığını, müvekkilinin sözleşmenin yürürlükte olduğu süre içinde 5510 sayılı ... Kanunu'nun 81/ı maddesi uyarınca %5 oranda teşvik primi indiriminden yararlanmaya hak kazandığını, ancak davalının müvekkiline ödenen hak edişlerden müvekkili alacağını kestiğini, yapılan işlemin haksız olduğunu ileri sürerek, 7.970,27 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, BK'nın 66. maddesi uyarınca davanın bir yıllık zamanaşımına uğradığını, ayrıca müvekkili tarafından yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğunu, müvekkilinin 25.10.2008 tarihli kamu tebliğine göre işlem yaptığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu, ek raporu ve tüm dosya içeriğine göre; uyuşmazlığın 5510 sayılı Yasa'nın 81/ı maddesi gereğince Hazinece karşılanan %5 prim ödemesinden kaynaklandığı, bu prim avantajı taktirinin davacı olduğu, ilgili Yasa'da yüklenicilere teşvik sağlamak için ve işsizliği azaltmak için düzenleme getirildiği, Kamu İhale Kurumu'nun bu hususta yetkiye sahip olmadığı, Yasa ile getirilen düzenlemenin tebliğlerle değiştirilemeyeceği, davalının yaptığı kesintinin haksız olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2014/3466, K. 2015/1346, 5 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama