Yargıtay 23. Hukuk Dairesi E.2015/9702 K.2018/212

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatif üyesi olduğunu, alacağın kaynağının kooperatif genel kurulu kararları uyarınca ödenmesi gereken aidatlar olduğunu, 28.08.2010 tarihli genel kurul kararı ile kooperatifin tasfiyesi kararı alındığını, bu kararın tescil ve ilan edildiğini, 25.06.2011 tarihli genel kurulda yeniden tasfiye kararı alındığını, bu kararın da tescil ve ilan edildiğini, 28.08.2010 tarihli genel kurulunda oluşturulan tasfiye bilançosu uyarınca 25.06.2011 tarihli genel kurula kadar doğmuş borçların ödendiği için talep edilemeyeceğini,

istenilen borçlarda talep edilen faiz oranlarının fahiş olduğunu ve iptalinin gerektiğini ileri sürerek, davalının icra takibinin iptal edilmesine, takip talebinde yazılı borcun olmadığının tespit edilmesine, alacağın %50 oranında tazminata hükmedilmesine, icra takibinin yargılama sonuna kadar durdurulmasına, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davacının, genel toplam itibariyle 2.695,90 TL'lik kısım düşüldükten sonra bakiye 18.050,30 TL bakımınından borçlu olmadığının tespit edildiği belirtilerek, davanın kısmen kabulüne, fazlaya ilişkin talebin reddine, şartları oluşmadığından, icra inkar tazminatına hükmedilmesine yer olmadığına, karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Tasfiyeye girmiş kooperatif, tasfiye edilinceye kadar, tasfiye amacına yönelik olarak aidat toplayabilir. Somut olayda, davalı kooperatifin 28.08.2010 ve 25.06.2011 tarihli Genel Kurullarında aidat alınacağına dair kararlar mevcuttur. Genel kurullarda kararlaştırılan miktarlar gözönüne alındığında bu aidatların genel gider mahiyetinde olduğu anlaşılmaktadır. Kooperatifin bu genel kurullara istinaden aidat toplayabileceği nazara alınarak, bilirkişi marifeti ile genel kurullar uyarınca kararlaştırılan aidatların hangilerinin ödenmediği, sonuç itibari ile ortağın borçlu olduğu aidatın kesin miktarı belirlenerek, menfi tespit talebinin buna göre sonuçlandırılması gerekir iken, yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi doğru görülmemiştir.