KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2016/5094 E., 2019/1458 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Nisan 2019
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, davacı müvekkili ile davalı şirket arasında özel güvenlik sözleşmesi imzalandığını, davalı nezdinde çalışan dava dışı işçilerin iş sözleşmelerinin feshedilmiş olması nedeniyle işçiler tarafından işçilik alacakları davalar açıldığı ve bu davalardan verilen hükümler neticesinde dava dışı işçilere toplam 133.721,00 TL ödeme yapıldığını öne sürerek bu ödemenin davalı şirketten rücuen tahsilini talep etmiştir.
Davacı vekili, 14.07.2015 tarihli celsede bir kısım alacak talebinden vazgeçmiştir.
Davalı vekili, zamanaşımı, yetki ve derdestlik itirazları öne sürmüş ayrıca davanın esastan da reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında asıl iş veren alt iş veren ilişkisi bulunduğu, davalı iş veren tarafından iş yerinde dava dışı kişilerin güvenlik görevlisi olarak çalıştırıldığı, alt iş verenlik sözleşmesinin sonunda iş sözleşmesi fesihedilen dava dışı işçiler tarafından davaların açıldığı ve kazanıldığı ve açılan bu davalar sonucunda verilen kararların kesinleştiği, kesinleşen karar sebebiyle davacı tarafından ödemeler yapıldığı, taraflar arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesi, teknik ve genel şartnameler sebebiyle davalının bu ödemelerden tek başına sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2016/5094, K. 2019/1458, 17 Nisan 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama