KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2016/5635 E., 2019/3378 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Temmuz 2019
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
305 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, davalılar ..., ... ve ... in davacı kooperatifin eski yöneticileri olduğunu, diğer davalılar ... in de eski denetçi olduklarını, bu kişilerin menfaat temin ederek kooperatifi çok ağır şekilde zarara uğrattıklarını, hesap tetkik komisyonunun yaptığı inceleme sonucunda hazırladıkları ayrıntılı raporlarında kooperatife verilen zararın toplam 208.904.000,00 TL olduğunu belirlediklerini ileri sürerek davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.
Davalı vekili, hesap tetkik komisyonuna baz olarak 1997-2001 yıllarının alındığını, raporların gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddine ve taşınmazlar üzerine konan tedbirin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece, iddia savunma ve dosya kapsamına göre, bilirkişilerce hazırlanan 13.01.2015 tarihli rapor doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacılar vekillerinin tüm, davalılar vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Ancak mahkemece yasal faize hükmedilmesi gerekirken alacağın ticari faiziyle tahsiline karar verilmesi doğru olmamış kararın bu nedenle davalılar yararına bozulmasına karar vermek gerekmiş ise de, anılan bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7 maddesi uyarınca kararın düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2016/5635, K. 2019/3378, 17 Temmuz 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama