KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2017/1251 E., 2020/2309 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Haziran 2020
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, müvekkili hakkında verilen 20.05.2015 tarihli ve 15 sayılı üyelikten ihraç kararına dayanak ihtarnamedeki borcun gerçeği yansıtmadığını ve genel kurul kararlarına aykırı olduğunu ileri sürerek davalı kooperatif yönetiminin hakkında verdiği haksız ihraç kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı kooperatif vekili, davacının hisse devralarak kooperatife üye olduğunu ve yerine getirmesi gereken parasal yükümlülükleri yerine getirmediğini, haklı iki ihtara dayalı olarak üyelikten ihracına karar verildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının üye olarak toplamda 175.293,00 TL ödemesi gerekirken, ihtarname tarihine kadar toplam 35.292,00 TL ödemede bulunduğu bakiye 140.001,00 TL aidat ve gecikme faizi borcu kaldığı, iki ihtarnameninde usulüne uygun surette tebliğ edildiği ancak anasözleşmenin 14.maddesi uyarınca davacının parasal yükümlüğünü yerine getirmesi için 30 gün beklenmeden ihtarname düzenlendiği, ihtarnamelerde bildirilen borç aslı gerçeği yansıtırken, işlemiş faiz alacağının gerçeği yansıtmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davacı hakkında davalı kooperatif yönetim kurulunun verdiği 20.05.2015 tarihli ve 15 sayılı üyelikten ihraç kararının iptaline karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2017/1251, K. 2020/2309, 29 Haziran 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama