Yargıtay 23. Hukuk Dairesi E.2017/2624 K.2020/3099

Taraflar arasındaki cezai şart nedeniyle yapılan ödemenin iadesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili; müvekkili ile davalı arasında sistem kullanım anlaşması olduğunu, kullanıcının bağlantı noktasına enerji veriş kapasitesinin üzerinde elektrik enerjisi vermesi ihlali sebebiyle Ocak 2010- Aralık 2010, Ocak 2011- Aralık 2011 ve Şubat 2012'ye ait ceza faturaları düzenlendiğini, müvekkilinin ödemek zorunda kaldığını, davalı şirketin davacıya bildirim yapmadığı için cezai şartı istemesinin MK.2. maddesine aykırı olduğunu ileri sürerek 209.521,92 TL'lik ceza faturalarının hukuka aykırı olduğunun tespiti ile 209.521,92 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren avans faizi ve faizin KDV'si ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının ihtirazi kayıt koymadan bedelleri ödediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia savunma ve dosya kapsamında; davacı şirketin davaya konu faturaların kendisine ulaşması üzerine banka havalesi ile ödemeleri yaptığı, davacı tarafından dosyaya ibraz edilen mevcut banka dekontlarına göre ödeme yapılırken herhangi bir ihtirazi kayıt konulmadığı gibi faturaların tebliği üzerine de itirazda bulunulmadığı, davacı şirketin istirdat hakkı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince;

davalı ... tarafından herhangi bir uyarı yapılmadan ve süre verilmeden fatura düzenlenerek cezai şart uygulaması ve tahsilinin sözleşmenin 10. maddesine aykırı olduğu, borçlunun ihtirazi kayıt ileri sürme yükümlülüğünün bulunmadığı, dolayısıyla davalının ihtirazi kayıt ileri sürmeden ödediği sözleşme hükümlerine aykırı düzenlenen fatura bedellerinin iadesini talep edebileceği gerekçesiyle bu durum yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 6100 sayılı HMK.nun 353/1-b-2 maddesi gereğince davacı vekilinin isnitaf başvurusunun esastan kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.