KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2017/892 E., 2020/1987 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Haziran 2020
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki istirdat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
-K A R A R-
Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatife Ağustos 2009 tarihinde üye olduğunu, 01.02.2010 tarihinden itibaren kooperatif aidatlarını toplu ödemeye başladığını, ancak müvekkilinin, sorumlu olmadığı önceki dönemlere ilişkin ait borçlarının tahsili amacıyla aleyhinde başlatılan icra takibi sonucunda davalı kooperatife 4.631,74 TL ödeme yapmak zorunda kaldığını ileri sürerek, bu miktarın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 01.10.2014 tarihli 2014/1937 Esas 2014/6127 Karar sayılı ilamıyla yasa ve anasözleşme hükümlerine aykırı olarak davacının, ortaklığı devraldığı kişinin borçlarından da sorumlu olduğu göz önünde bulundurulmayarak takibe konu edilen 2009 yılı Ocak, Şubat, Mart, Nisan ve Mayıs aylarına ilişkin olarak devreden ortağın aidat ve gecikme faizi borcu bulunup bulunmadığının araştırılarak karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle, bozulmuş olup bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davacının icra dosyasına yaptığı 2.869,44 TL fazla ödemesinin olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2017/892, K. 2020/1987, 10 Haziran 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama