KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2018/1410 E., 2020/4505 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Aralık 2020
Karar Metni
282 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
İstanbul 15. Asliye Ticaret Mahkemesi
Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, müvekkili şirketlerin grup şirket olup borca batık durumda olduklarını, iyileştirme projesi kapsamında erteleme kararı verilmesi halinde borca batıklıktan çıkabileceğini ileri sürerek, müvekkili şirketlerin iflasının 1 yıl süre ile ertelenmesini talep ve dava etmiştir. Müdahiller vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.
İlk derece mahkemesince; iddia, savunma, kayyım raporları, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; sunulan iyileştirme projesi kapsamında davaya konu şirketlerin borca batık durumunun düzelmediği, borçlarda önemli bir azalmanın olmadığı, davacı şirketlerin nakit sıkıntısının olduğu, finansman sıkıntısını gidermek için yeterli kaynak bulunmadığı, iyileştirme projesinin yetersiz kaldığı, gerekçesiyle iflasın ertelenmesi talebinin reddine, davacı şirketlerin iflaslarına karar verilmiştir.
Karar karşı davacılar vekilinin, istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince, davacı şirketlerin iyileştirme projelerinin ciddi ve inandırıcı olarak değerlendirilemeyeceği, aradan geçen 3 yıla yakın bir zamanda tedbir koruması altında bulunan şirketlerin borca batıklıktan kurtulamadıkları mâli durumlarını iyileştirme ümidinin bulunmadığı, ilk derece mahkemesinin kararında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle ististinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2018/1410, K. 2020/4505, 23 Aralık 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama