KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2018/320 E., 2020/581 K.·İlk Derece
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Ocak 2020
- Mahkemesi
- İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi
- Mahkemesi
- ... İcra Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
293 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
-K A R A R-
Şikayetçi vekili, şikayet olunanlardan ...’in alacaklısı olduğu ... 2. İcra Müdürlüğünün 2015/842 E. sayılı dosyasında, 25.12.2015 tarihinde şikayet dışı borçluya ait ... ve ... plakalı araçların satıldığını, satış sonrası 28.03.2016 tarihinde sıra cetveli düzenlendiğini, düzenlenen sıra cetvelinde sıralarının yanlış belirlendiğini, satış bedelinin tamamının şikayet olunanlardan ...’in alacaklı olduğu dosyaya verildiğini, müvekkilinin alacaklı olduğu ...
2. İcra Müdürlüğünün 2015/877 E. ve 2015/2800 E. sayılı dosyalarında haciz tarihlerinin şikayet olunanlarının haciz tarihlerinden önce olduğunu ileri sürerek, sıra cetveline konu bedelin öncelikle müvekkilinin 2015/877 E. sayılı dosyasından olan, sonrasında ise 2015/2800 E. sayılı dosyasından olan alacaklarının karşılanmasına, artan para halinde davalıya ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.
Şikayet olunanlardan ... vekili, şikayetin reddini istemiştir.
Şikayet olunanlardan ... Ltd. Şti, şikayete cevap vermemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine dair verilen karara yönelik şikayetçi vekilinin istinaf başvurusu İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesinin 07.12.2017 tarihli ve 2017/1094 Esas, 2017/1933 Karar sayılı kararı ile esastan reddedilmiştir.
Bu kez, şikayetçi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2018/320, K. 2020/581, 30 Ocak 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama