KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2010/3702 E., 2011/5509 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Nisan 2011
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Hüküm
- Sanıkların mahkumiyetlerine dair.
Karar Metni
294 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü;
1-Sanıkların 6136 sayılı yasaya muhalefet suçları yönünden yapılan temyiz incelemesinde;
Sanıklar hakkında uygulama yapılırken hak mahrumiyeti yönünden 5237 sayılı TCK’nun 53.maddesinin uygulanması suretiyle karma uygulama yapılması,
Bozmayı gerektirmiş sanıklar savunmanlarının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının bu konu ile ilgili kısmı olan “6. bendinin” çıkarılıp sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
2-Sanık ...’in ...’ı ve sanık ...’in ...’u yaralaması ile ilgili yapılan temyiz incelemesinde ise;
Sanık ...’in müşteki ...’ı silahla; ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 05.05.2004 ve 27.03.2007 tarihlerinde verdiği rapora göre yaşamını tehlikeye sokmadan 15 ... mutad iştigaline engel olacak şekilde yaraladığının anlaşılması karşısında sanık hakkında yazılı şekilde ve yeterli olmayan gerekçe ile 765 sayılı TCK’nun 456/4.maddesine göre hüküm kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Sanıkların tutuklu kaldığı süreler cezalarından düşülmemek sureti ile 765 sayılı TCK nun 40. maddesine aykırı davranılması, infaz aşamasında değerlendirilebilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine;Ancak;
a-Sanıklar hakkında 765 sayılı TCK lehe kabul edilip uygulama yapılırken hak mahrumiyeti yönünden 5237 sayılı TCK’nun 53.maddesinin uygulanması suretiyle karma uygulama yapılması,
b-Sanıklara, sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin ayrı ayrı yükletilmemesi suretiyle CMK. 326. maddesine muhalefet edilmesi,
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2010/3702, K. 2011/5509, 20 Nisan 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama