KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2010/8496 E., 2012/5147 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Şubat 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Hüküm
- Sanığın mahkumiyetine dair
Karar Metni
295 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü; Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Sanığın mağdura karşı işlediği suçla ilgili hüküm kurulurken, silahtan sayılan bıçakla basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına ve yüzünde sabit ize neden olacak şekilde müştekiyi yaralayan sanık hakkında 5237 sayılı yasanın 86/1. maddesinden temel hapis cezası belirlenip 5237 sayılı yasanın 61/1.maddesine göre teşdiden ceza tayin edilecekse temel ceza üzerinden yapılacağından bu maddede belirtilen şekle ve sıraya göre önce artırım maddelerinin, sonra da indirim maddelerinin uygulanması suretiyle cezanın hesaplanması,
sonuç cezanın aynı yasanın 87/1-son madde ve fıkrasında belirtilen alt sınırların altında kalması durumunda bir artırım maddesi olan 87/1-d son maddesine yükseltilmesi gerekirken 86/1, 86/3-e ve 87/1-a-c-son maddelerinin tatbikinden sonra teşdit uygulanarak fazla ceza tayini,
Bozmayı gerektirmiş, bu nedenle sanık müdafinin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK.'un 322. maddesi gereğince hüküm fıkrasında TCK 87/a-c-son fıkrası ve devamındaki ceza tatbik maddeleri çıkarılarak "sanığa verilen 1 yıl 6 ay hapis cezasının TCK 87/a-c maddesi gereğince bir kat artırılarak 2 yıl 12 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK 87/1-son maddesi gereğince cezası 5 yıldan az olamayacağından 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2010/8496, K. 2012/5147, 15 Şubat 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama