KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2011/38452 E., 2012/4113 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Şubat 2012
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma
Kasten yaralama suçundan sanık ...'in,765 sayılı Türk Ceza Kanununun 456/4 ve 271.maddeleri uyarınca 121 yeni Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Çankırı 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 05.03.2007 tarihli ve 2005/127 esas,
2007/69 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip,08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5.maddesi uyarınca sanık hakkında lehe olan kanunun tespit edilerek uygulanması yönündeki talep üzerine,duruşma açılmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda,765 sayılı Türk Ceza Kanununun 102/4 ve 104/2.maddelerinde belirtilen dava zamanaşımı sürelerinin dolduğundan bahisle davanın ortadan kaldırılmasına ilişkin Çankırı 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 28.12.2009 tarihli ve 2009/342 esas,2009/408 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 16.05.2011 tarih ve 2011/6305-28198 sayılı yazısıyla
kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21.06.2011 tarih ve 2011/210529 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.
Mezkur ihbarnamede;
5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun “Lehe hükümlerin uygulanmasında usul” kenar başlıklı 9.maddesinin 4.fıkrasında yer alan, “Kesin hükümle sonuçlanmış olan davalarda,sonradan yürürlüğe giren bir kanunla ilgili olarak lehe hükmün belirlenmesi ve uygulanması amacıyla yapılan yargılama bakımından dava zamanaşımına ilişkin hükümler uygulanmaz.”şeklindeki düzenleme karşısında,sanık hakkındaki kesinleşmiş hükümle sonuçlanmış olan davanın zamanaşımı sebebiyle ortadan kaldırılmasına karar verilemeyeceği gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2011/38452, K. 2012/4113, 8 Şubat 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama